Lompat ke isi

Muhammad Nashiruddin Al-Albani

Ḍâri Wikipèḍia bhâsa Madhurâ, lombhung pangataowan mardhika

Muhammad ibn al-Haj Nuh ibn Nijati ibn Ādam al-Ishqudri al-Albāny al-Arnauṭi (Arab: مُحَمَّد نَاصِر ٱلدِّيْن ٱلْأَلْبَانِي الأرنؤ‎), jhughân èkennal mènangka Albany 1914 – 2 Oktober 1999), panèka sarjana bân tokang arloji Islam kalahèran Albania, sè khusussa sarjana hadits Salafi sè èkennal.[1][2] Tokoh kasohor metodologi Salafi Islam,[3] èpon mabâdâ'aghi reputasina è Suriah, sè kalowarghâna ampon apinda bân èpon èdidik' è bâkto ghi' kènè'.[4]

Al-Albani ta' nganjuraghi kakerrasân, lebbi senneng tennang bân ta'at dâ' pamarènta sè sah.[5][6] Al-Albani, sèttong tokang arloji, aktif mènangka sastrawan, otabâ nerbitaghi hadits bân èlmo-èlmo. Salèrana jhughân ajhârbâ'aghi è Tèmor Tengnga, Spanyol, bân Inggris aropa gerrakan kaangghuy abâli dâ' Al-Qur'an bân Sunnah kalabân pamahaman para sahabhât Nabi.

Odi' Awwâl

[beccè' | beccè' sombher]

Albani lahèr è taon 1914 dâri kalowarghâ muslim sè mèskèn è kottah Shkodër. Ramana ajhâr fiqh è Istanbul bân panèka sarjana kasohor aliran pèkkèran Hanafi è Albania.[7][8] È bâkto pamarènta'anna pamimpin sekuler Albania Ahmet Zogu, bân polana Shkodër la èyancor samporna sareng pangeppungan Montenegro sabellunna, kalowarghâna Al-Albani abâli ka Damsyik, Suriah. è dissa', Albani mamarè pendidikan SD è Madrasah Waqf al-Isaaf kalabân kahormadhân. Saterrossa, polana pamangghi aghâma ramana, èpon aghâbây kurikulum khusus ghâbây Albani sè èfokusaghi dâ' pendidikan aghâma. Awwâl-awwâl, eppa’na ngajhâri Al-Qur’an, Tajweed, bân Al-Qur’an dibi’. Albani ngafallaghi Al-Qur'an bân ngajhâri bânnya' buku, akadhi Mukhtasar al-Quduri. Salèrana jhughân ajhâr fiqh Hanafi bân cabang-cabang hokom Islam, èbhânto sareng para sarjana asli Suriah. Samentara jârèya, salèrana nyarèh kaodi'ân mènangka tokang kaju sabellunna abhâreng ramana mènangka tokang arloji.

Pangajhârân

[beccè' | beccè' sombher]

Namong è bâbâna bimbingan sistematis dâri ramana kaangghuy noro' aliran pèkkèran Hanafi bân parèngeddhân sè kerras kaangghuy ta' ajhâr hadits, Albani dhâddhi andi' pangaterro dâ' hal kasebbhut. Molaè ajhâr hadits ra-kèra aomor du polo taon, apangaro majalah Al-Manar sè èpadhâddhi sareng Muhammad Rashid Rida. Salèrana noro'è rangkaian ceramah bân buku panèka, bân nerbitaghi artikel è majalah Al-Manar.[8]

Odi' bân matè è budi arè

[beccè' | beccè' sombher]

Molaè taon 1954, Albani molaè aberri' pangajhârân informal mingguwân. È taon 1960, popularitassâ molaè aghâbây pamarènta tako', bân èbâdâ'aghi è bâbâ pangawasan. èpon èpenjara duwâ' kalè è taon 1969.[9] Salèrana ètahan è roma polè lebbi dâri sakalèyan è taon 1970-an sareng rezim Ba'ath Hafiz al-Assad. Pamarènta Suriah nodhu Albani "ngajhâri da'wah Wahhabi, sè mabâli Islam bân mabhingong orèng Islam."[10]

Saellana pan-bârâmpan karyana èterbitaghi, Albani èonjhâng kaangghuy ngajhâri hadits è Universitas Islam Madinah è Arab Saudi sareng wakil presiden universitas jârèya, Abdul Aziz bin Baz. Ta' abit saellana dâteng, Albani mabâli èlit Wahhabi è Arab Saudi, sè ta' senneng ka sikap anti-tradisionalissâ è fiqh Islam. èlit Wahhabi tako' tantangan pangataowânna Albani dâ' aliran pèkkèran Hanbali sè marènta tapè ta' bisa nantang sacara tabukka' polana popularitassâ. Bâkto Albani nolès buku sè nojjhu dâ' pamangghi jhâ' niqab, otabâ kodung mowana, bânnè kawajibhân sè ètalè'è ghâbây bâbinè' muslim, Albani aghâbây ghâlimpo' sè cè' èndâ'na è naghârâ. Labân-labânna mastèaghi jhâ' kontragghâ bân universitas èpabâli èlang ta' kalabân èpalanjhâng.

Albani èntar ka pan-bârâmpan naghârâ kaangghuy ngajhâri bân ajhârbâ'aghi—è antarana Qatar, Mesir, Kuwait, Uni Emirat Arab, Spanyol, bân Inggris.[8] Pan-bârâmpan kalè ngallè è antarana Siria bân pan-bârâmpan kottha è Yordan. Salèrana jhughân odi' è UAE. Saellana ècamporè Bin Baz sareng manajemen pendidikan Saudi, Albani èonjhâng ka Arab Saudi kaduwâ' kalèna kaangghuy atugas mènangka kapala pendidikan tèngghi Hokom Islam è Mekka. Hal ka'dinto ta' abit polana kontroversi è dâlem otoritas Saudi tentang pèkkèran Albani.

Albani abâli ka Suriah, è dissa' èpenjara polè è taon 1979. Albani apinda ka Yordania bân odi' è dissa' saomorra. èpon sèdhâ è taon 1999 è omorra 85 taon.[8]

Sombher-sombher

[beccè' | beccè' sombher]
  1. Gauvain, Richard (2015). Salafi Ritual Purity. Routledge. ISBN 9780710313560.
  2. Mustafa, Abdul-Rahman, and Mustafa Abdul Rahman. On Taqlid: Ibn Al Qayyim's Critique of Authority in Islamic Law. Oxford University Press, 2013. p.10
  3. Lauzière, Henri (2015). "Islamic Reform in the Twentieth Century". The Making of Salafism: Islamic Reform in the Twentieth Century. Columbia University Press. hlm. 10. ISBN 9780231540179. JSTOR 10.7312/lauz17550. Diarsipkan dari asli tanggal April 4, 2019. Èaksès tangghâl 29 Desember 2021 – via De Gruyter.
  4. Hamdeh, Emad (Juli 2016). "The Formative Years of an Iconoclastic Salafi Scholar". The Muslim World. 106 (3): 411–432. doi:10.1111/muwo.12157. ISSN 0027-4909.
  5. Haykel, Bernard (2009). "Ahlussunah Groups". Dalam John L. Esposito (ed.). The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Oxford: Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195305135.001.0001. ISBN 9780195305135.
  6. Adis Duderija (Januari 2010). "Constructing the religious Self and the Other: neo-traditional Salafi manhaj". Islam and Christian–Muslim Relations. Vol. 21, no. 1. hlm. 75–93. Èaksès tangghâl 23 Mei 2019. In addition, Salafism is a term that has a broader base in Islamic tradition and is more encompassing than Ahl-Hadith, which has more sectarian implications. Among the most influential exponents of NTS are some contemporary Middle Eastern Muslim scholars such as Muhammad Nasir al-Din al-Albani (d. 1999), 'Abd al-'Aziz bin Baz (d. 1999), Muhammad Salih al-'Uthaymin (d. 2001), and Yahya al-Hajuri, to name but a few, who held senior positions on religious councils responsible for issuing fatwas (legal opinions) and/or were lecturers in Islamic sciences at traditional Islamic institutions such as the Universities of Medina and Riyadh.
  7. Joas Wagemakers (2016). Salafism in Jordan: Political Islam in a Quietist Community. Cambridge, UK: Cambridge University Press. kaca 100. ISBN 978-1-10716-366-9.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 Sheikh Mohammad Nasir Ad-Din Al-Albani Diarsipkan 2017-06-03 di Wayback Machine., situs resmi Penghargaan Internasional Raja Faisal. Èaksès tangghâl 26 November 2014.
  9. Jacob Olidort (Februari 2015), The Politics of "Quietist" Salafism, Brookings Institution, kaca 14
  10. Abu Rumman, Mohammad; Abu Hanieh, Hassan (2011). Jordanian Salafism: A Strategy for the "Islamization of Society"and an Ambiguous Relationship with the State . Friedrich-Ebert-Stiftung. kaca 43. ISBN 978-0-6740-4964-2. Des 2010