Ibnu Mandah
 | |
| Carèta oḍi' | |
|---|---|
| Èlahèraghi | 922 (Kalender Masehi Gregorius)  Kota Isfahan (id)  |
| Sèdhâ | 1005 (Kalender Masehi Gregorius) (82/83 taon) |
| Data pribadi (id) | |
| Aghâma | Islam bi' Sunni |
| Kalakoan | |
| Spesialisasi (id) | Ulum hadis (id) |
| Karjâ | Teolog (id) bi' muhaddits (id) |
| Murid dari (id) | Al-Qaffal asy-Syasyi al-Kabir (id) , Abu Ali al-Naysaburi (en) , Ath-Thabrani bi' Ibnu Hibban (id) |
| Murid (id) | Hakim al-Naisaburi (id) bi' Abu Nu`aym (en) |
| Karya kreatif (id) | |
Karya terkenal (id) | |
Abū ʿAbdullāh Muḥammad ibn Isḥāq Ibn Manda panèka sarjana Isfahani Sunni Hadis sè kalonta asalla ḍâri Persia.[1]
Kalowarga
[beccè' | beccè' sombher]Saccara klasik hadīth sastra, nyamana èngghi panèka "Ibnu Manda" mongkèn aroju' ḍâ' cem-macemma orèng ḍâri kalowarga Iṣfahānī sè èkennal ḍâri dinasti ḥadith bân sejarawan sè aktif ollè 3 abad. Kalowarga panèka katoronan ḍâri bangsawan Sassanian, Djaharbukht, sè èkabâlâ ampon dhâddhi orèng Islam è bâkto panaklokan Islam è Persia, Seddheng orèng sè ènyamaè kalowarga (marga) ghânèka, èngghi panèka Ibrahim (Manda) bin al-Walid bin Sanda bin Buṭṭa bin Ustandar al-Ferozan bin Djaharbukkht. Kasèdhâ'ânna è bâkto khilafah al-Mutasim.[2] Potrana, Abū Zakariyyāʾ Yaḥyā, èyangghep mènangka olama' sè lu-ghâllu è ḍâlem kalowargana. Ḍuwâ' pottrana Yahya èkennal, Abd al-Rahmān (sèdhâ 320/932) bân Muhammad (sèdhâ 301/913-14). Potrana Muhammad, Ishāq (sèdhâ 341/953) panèka ramana angghuta kalowarga sè palèng kalonta, Abu Abdullāh Muhammad b. Ishāq Ibn Manda ”, sè lahèr è taon 310/922.
Ibnu Mandah fokus ḍâ' pamolangan aghâma molaè ghi' kènè' bân narèma parènta ḍâri olama'-olama' sè èyormatè akadhi Ja'fer ibn Muhammad ibn Musa ʻAlawi, Ahmad ibn Zakariyya Maqdisi, ʻAbdullah ibn Ahmad ibn Ibn, bân Hibban (56). parjhâlânanna èkabâlâ ampon tello polo taon bân ngèbâ ka kennengngan-kennengngan akadhi Marw, Bukhara, Messèr, Tarāblus, Nisapur, bân Mekka. Ibnu Mandah makompol bânnya' hadis sè lowar biasa è bâkto parjhâlânanna, sè ka'ḍimma Ibnu Mandah kodhuna atemmo kalabân 1.700 shuyūkh (ghuru), bân abâli ka Isfahān kalabân ra-kèra pa' polo buku.[3] Imam Abu Ishak ibn Hamzah adhâbu jhâ' dhibi'en ta' nemmo orèng sè paḍâ è antarana olama' sè akadhi Ibnu Mandah.
Wârisân
[beccè' | beccè' sombher]Ibnu Mandah akabin è bâkto pon ampon seppo bân anḍi' potra empa', 'Abdallah (sèdhâ 1070), 'Abdal-Rahman (sèdhâ 1078), 'Abdal-Wahhab (sèdhâ 475/1082) bân 'Abdal-Rahim sè korang èkennal. Pan-bârâmpan morèddhâ Ibnu Mandah sè kalonta panèka Al-Hakim Nishapuri bân Ibn Mardaway (Mardūya) (323-410/935-1019). Abu-Abdullāh sèdhâ è bulân Zulhijjâ è taon 395 H (Sèptèmber 1005 M).
Sombher
[beccè' | beccè' sombher]- ↑ Fisher, W. B.; Gershevitch, Ilya; Frye, R. N.; Yarshater, Ehsan; Boyle, J. A.; Avery, Peter; Jackson, Peter; Lockhart, Laurence; Hambly, Gavin (1968). The Cambridge History of Iran (in Inggris). Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-24693-4.
- ↑ Abū Nuʿaym, History of Iṣfahan, ed. S. Dedering, i, 178; al-Dhahabi, Tad̲h̲kirat al-ḥuffāẓ, Ḥaydarābād 1333-4
- ↑ Lucas, Scott C. (2004-01-01). Constructive Critics, Ḥadīth Literature, and the Articulation of Sunnī Islam: The Legacy of the Generation of Ibn Saʻd, Ibn Maʻīn, and Ibn Ḥanbal (in Inggris). BRILL. ISBN 978-90-04-13319-8.