Lompat ke isi

Ath-Thabrani

Ḍâri Wikipèḍia bhâsa Madhurâ, lombhung pangataowan mardhika

Abul-Qasim Sulaiman bin Ahmad al-Lakhmiy ath-Thabrani, otabâ lebbi èkennal mènangka Imam ath-Thabrani (sè serrèng èsebbhut jhughân Imam Ath-Thabarani) (Arab: إمام الطبراني) panèka imam bân orèng sè cè' pènterra (Arab: العلامة), bân èkennal mènangka ahli sè èkennal è hadits Asmana sè samporna panèka Abul Qasim Sulaiman bin Ahmad bin Ayyub Ash-Syami Ath-Thabrani, bân èkennal mènangka tokoh sè produktif, è antarana karya-karyana sè kalonta bân èyarghâi bân bânnya' rèfèrènsi sareng para sarjana panèka Mu'jamul Kabir, Mu'jamul Ausath, bân Mu'jamush Saghir[1]

Lahèr bân Patè

[beccè' | beccè' sombher]

Ath-Thabrani èlahèrraghi è kottah Akka è bulân Safar è taon 260 H, dâri kalowargahâ sè èhormati dâri suku Lukham è Yaman. Saellana jârèya amigrasi ka Yerussalem, Palestina, bân neng-neng è dissa'.Wafat è Isfahan tangghâl 28 Dhul Qa'dah taon 360 è omor saratos taon sapolo bulân. Salèrana èkobhur è seddhi'na Hamamah Ad-Dausi, sala sèttong sahabhât Nabi.[2]

Parjhâlânan Pendidikan

[beccè' | beccè' sombher]

Ath-Thabrani è taon 273 H. molaè ajhâr hadits, è omor 13 taon, bân è taon 274 H. salèrana ajhâlân ka Quds Palestina, bân jhughân ka Suriah bân Qaisariyah kaangghuy ngafalè Al-Qur'an bân mabânnya' èlmo aghâmana, ètoro'è kalabân èntar ka Hijaz, Yaman, Mesir, Ira, Saudi, Arab, bân Semenanjung Arab laènna kaangghuy ajhâr hadits Nabi, ghâbây bâkto sè ra-kèra 30 taon. Salaèn jârèya, è taon 290 H. èpon èntar ka Isfahan bân èpèyara è dissa' kantos akhèrra omorra.[3][4][5][2]

Ghuru bân morèd

[beccè' | beccè' sombher]

È bâkto ajhâlân è pan-bârâmpan naghârâ, bânnya' ulama' sè ècatet mènangka ghuruna Ath-Thabrani, è antarana: Hastim bin Mursi Ath-Thabrani, Ahmad bin Mas'ud Al-Khayyar, Idris bin Ja'far, Yahya bin Abi Ayyub Al-'Allaq, Ishabra binh Adshabi binh-Dahf, Umar, Miqdam bin Dawud Ar-Ru'yani, Ali Al-Baghawi, Amr bin Tsaur, Ahmad bin Abdillah Al-Lihyani, Ahmad bin Ibrahim Al-Busri, Abdullah bin Muhammad bin Sa'id bin Abi Maryam, bân Ahmad bin Ishaq bin Ibrahim Al-Aja'i bân ulama'-ulama' rajâ sè dhâddhi morèddhâ èngghi panèka: Ibn Mandah, Abu Bakr ibn Abi Ali, Muhammad ibn Ahmad Al-Jarudi, Ibn Mardawaih, Abu Sa’id An-Naqqas, Ahmad ibn Abdirrahman Al-Azdi, ban Abu Nu’aim Al-Abahani[1]

Karya-karyana

[beccè' | beccè' sombher]

Ath-Thabrani fokus khusus dâ' pangataowan Islam, khusussa è bidang hadits. pan-bârâmpan karyana è antarana:

  • Musnadul Ash'ari;
  • Musnadusy Syamiyyin;
  • An-Nawadir;
  • Musnad Abi Hurairah;
  • Musnad 'Aisyah;
  • At-Tafsir;
  • Dalailun Nubuwwah;
  • Ar-Raddu 'alal Mu'tazilah;
  • Ahadituz Zuhri 'An Anas;
  • Kitabus Sunnah;
  • Al-Manasik;
  • Manaqibu Ahmad;
  • Kitabul Asyribah;
  • Al-'Science;
  • Ahaditsul Munkadir ’alar Rasul;
  • Shaiban Hadith;
  • Ma'rifatush Shahabah; bân laènna.[2]

Salaèn sè ampon èsebbhut, è bâbâ panèka bâdâ tello' karya Ath-Thabrani sè kalonta sè ampon bânnya' èparèng pangarghâ'ân dâri para ulama':

Mu'jamul Kabir

Kètab 12 jilid bân aropa'aghi kètab hadits ensiklopedis, bânnè namong aghânḍhu' hadist Nabi, namong aghânḍhu' pan-bârâmpan pangataowan sajârâ; bân kabbhi aghânḍhu' 60.000 hadits, maka dâri ka'ḍinto, Ibnu Dihyah adhâbu jhâ' Mu'jamul Kabir panèka karya ensiklopedia hadits sè palèng bhâghus è dhunnya.[2]

Mu'jamul Ausath

Karya panèka aropa'aghi duwâ' jilid ghâjheng, sè aghândhu' 30.000 hadits, sè sah bân sè ta' sah, èyator kalabân nyamana para' 2.000 guru Ath-Thabrani.[2]

Mu'jamush Shaghir

Karya ka’dinto èyator kalabân nyamana guru Ath-Thabrani, namong sèttong hadits sè ècatet ghâbây bhân-sabbhân nyamana ghuru. Mèlana, èbhândhingaghi sareng duwâ' Mu'jam sè sabellunna, Mu'jamush Saghir panèka sanget rèngkes.[2]

  1. 1,0 1,1 Abu Abdillah Muhammad Adz-Dzahabi, Siyar A'lamun Nubala' (Kairo: Darul Hadits, 2006), XII, kaca. 201-208
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Suryadi, "Kitab al-Mu'jam al-Sagir" dalam Studi Kitab Hadis, ed. M. Alfatih Suryadilaga (Yogyakarta: Teras, 2009), kaca. 260-283.
  3. Khairuddin Az-Zarkali, Al-A’lam (ttp: Darul Ilmi lil Malayin, 2002), VI, kaca. 29.
  4. Abu Abdillah Muhammad Adz-Dzahabi, Tadzkiratul Huffadh (Beirut: Darul Kutub Al-Ilmiah, 1998), III, kaca. 85-88
  5. Ahmad bin Ali bin Hajar Al-Asqalani, Lisanul Mizan (Beirut: Muassasah Al-A'lami, cet. II, 1971), III, kaca. 75